Model regionalnego inteligentnego systemu wspomagania decyzji o użyciu zasobów logistycznych ratownictwa, konferencja pt.: Infrastruktura bezpieczeństwa publicznego wyzwania cywilizacyjne i ogólnokrajowe

W referacie przedstawiono koncepcję środowiska sieciocentrycznego w ramach systemu zarządzania kryzysowego. Przedstawiono koncepcję systemu wspomagania decyzji na potrzeby systemu zarządzania kryzysowego z wykorzystaniem Systemów Informacji Geograficznej oraz innych systemów wspomagania decyzji.

 

Wprowadzenie

W dobie wszechogarniającej nas informacji, pochodzących z różnych źródeł powinniśmy umieć wybrać te, które pomogą nam uświadomić sobie istniejące zagrożenia, spróbować przygotować się na ich ewentualne wystąpienie i w ten sposób zwiększyć nasze bezpieczeństwo. Rolę wspomagającą w przygotowaniu się na nadejście „nieznanego i niebezpiecznego” oraz umożliwienie odpowiedniego działania mają pełnić przygotowane i zaimplementowane w tym celu standardy postępowania określone w zarządzaniu kryzysowym z wykorzystaniem środowiska sieciocentrycznego. Skuteczne i sprawne działanie wszystkich służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo jest możliwe, jeśli zwiększona zostanie efektywność pozyskiwania, przetwarzania i selekcji danych z wielu źródeł oraz efektywna dystrybucja informacji. Koncepcją, która ma usprawnić ten proces jest właśnie stworzenie środowiska sieciocentrycznego (ang. Network Centric Warfare − NCW) w systemie zarządzania kryzysowego. NCW określa zadania, rolę i miejsce człowieka-jednostki w systemie zarządzania kryzysowego w środowisku sieciowym z wykorzystaniem technologii informacyjnej. Podstawą NCW jest zwiększenie efektywności działań poprzez skuteczne i rzeczywiste połączenie w jedną sieć wszystkich rozproszonych ośrodków decyzyjnych, sił możliwych do użycia, sensorów i efektorów w celu stworzenia jednej wspólnej „świadomości sytuacyjnej”, zwiększenia szybkości i wydajności podejmowania decyzji na wszystkich szczeblach zarządzania i dowodzenia oraz tempa realizowanych akcji i operacji. Tak stworzona sieć, niezależnie od lokalizacji geograficznej jej podmiotów, traktowana jako całość, posiada jakość znacznie większą niż poszczególne jej elementy. Fundamentem są systemy informacyjne, które w pełni wykorzystywane są przez wszystkie składniki sieci. NCW opiera się na czterech głównych założeniach: silnie powiązane elementy sieci zwiększają możliwość wymiany informacji, co z kolei wpływa na zwiększenie jej jakości i współdzielenie świadomości sytuacyjnej. Następstwem tego jest możliwość współpracy i wzajemnej koordynacji działań oraz zwiększenie trwałości i szybkości dowodzenia.[1]

Rola Globalnej struktury sieciowej
Rysunek 1 Rola Globalnej struktury sieciowej (ang. Global Information Grid - GIG) w uzyskaniu pełnej przewagi.
Źródło: Department of Defense Report to Congress, Network-Centric Warfare, Waszyngton 2001, s. 34.

Środowisko sieciocentryczne

Określono kluczowe zasady stanowiące siłę przewodnią dla nowej teorii działań związanych z zarządzaniem kryzysowym w środowisku sieciocentrycznym:[2]

  • Zdobycie przewagi informacyjnej (dzięki lepszemu wyczuciu czasu, pozyskiwaniu bardziej dokładnych i istotnych informacji);
  • Współdzielenie świadomości sytuacyjnej (dzięki stałemu przesyłaniu informacji i wiedzy, tak aby wszystkie komponenty zarządzania kryzysowego posiadały tę samą znajomość sytuacji);
  • Przyspieszenie dowodzenia i podejmowania decyzji (dzięki lepszemu wykorzystaniu, przetwarzaniu i dystrybucji posiadanej informacji);
  • Samo-koordynacja (zwiększenie możliwości jednostek niskiego szczebla do realizacji zadań w sposób niezależny od centralnych ośrodków decyzyjnych ze zdolnością dynamicznej zmiany wykonywanych zadań);
  • Rozproszenie jednostek w celu zmniejszenia zaangażowania dużej ilości sił i środków (dzięki przeniesieniu siły bojowej z działań liniowych na działania nieliniowe);
  • Ograniczenie ilości użytych sił poprzez lepsze wykorzystanie posiadanej informacji oraz zwiększenie tempa i prędkości przemieszczania jednostek;
  • Zwiększenie wykorzystania różnego rodzaju czujników (sensorów);
  • Przejmowanie inicjatywy w krytycznych momentach i narzucenie swoich warunków rozpoczęcia akcji i operacji;
  • Zmniejszenie do minimum ograniczeń proceduralnych tak, aby akcje i operacje mogły być wykonywane według jak najprostszych zasad organizacyjnych.

Zasady te uzupełniają już istniejące reguły i procedury zarządzania i dowodzenia stwarzając możliwości wzrostu efektywności zarządzania i dowodzenia w zarządzaniu kryzysowym.
Analiza funkcjonowania zarządzania kryzysowego w oparciu o NCW pozwala na wyróżnienie trzech, wzajemnie na siebie oddziałujących dziedzin: fizycznej, informacyjnej i poznawczej.[3]

Obszar fizyczny to przestrzeń, w której występują różnego rodzaju zagrożenia bezpieczeństwa (np. powodzie, pożary, skażenia chemiczne, radiacyjne, i inne), zaś struktury zarządzania kryzysowego są ze sobą fizycznie połączone np. poprzez wykorzystanie sieci teleinformatycznych.

Obszar informacyjny, czyli infosfera, gdzie informacja jest tworzona, przetwarzana i współdzielona, umożliwiając skuteczne zarządzanie, dowodzenie i kontrolę.

Dziedzina poznawcza funkcjonuje w świadomości wszystkich podmiotów zarządzania kryzysowego, obejmując postrzeganie, świadomość, zrozumienie, wiarę. W tej domenie podejmowane są decyzje, a na efektywność działania mają wpływ takie czynniki, jak: przywództwo, morale, spoistość jednostek, poziom wytrenowania i doświadczenia, świadomość sytuacji, opinia publiczna, a także: zrozumienie intencji przełożonych, doktryna i taktyka działań, techniki i procedury.

Warunkiem do efektywnego pozyskiwania, przetwarzania, selekcji danych i dystrybucji informacji są efektywne systemy informacyjne, które powinny spełniać wymagania narzucone przez NCW. Z tych powodów Departament Obrony Stanów Zjednoczonych Ameryki zdefiniował kryteria w postaci listy atrybutów, określających właściwości oprogramowania sieciocentrycznego:[4]

- Systemy informacyjne pracują w sieci w oparciu o standardy tworzące Internet oraz WWW.
- Zapewnione jest bezpieczne i stałe przesyłanie zaszyfrowanych danych.
- Użytkownicy mają możliwość klasyfikacji informacji i delegowanie odpowiednich uprawnień dostępu do informacji.
- Użytkownicy mają możliwość na bieżąco publikowania informacji tak, aby była ona widoczna bez opóźnienia i na żądanie.
- Użytkownicy mają możliwość określenia jakie informacje są im potrzebne i do jakich informacji chcą mieć dostęp.
- Dane są oddzielone od aplikacji i usług. Należy minimalizować stopień wykorzystania aplikacji komercyjnych i usług specjalistycznych.
- Użytkownicy mogą wykorzystywać różne aplikacje do obsługi tych samych danych, jak również mogą wykorzystywać te same aplikacje przy realizacji zadań wymagających współpracy. Aplikacja powinna umożliwiać wykorzystanie jej na stacji roboczej ale też jako usługę dostępną w sieci.
- Dostęp do danych, aplikacji i usług jest zależny od zasad określonych dla danej osoby funkcyjnej czy stanowiska.
- Aplikacje powinny umożliwiać przetwarzanie różnego rodzaju danych: głos, obrazy statyczne, filmy, inne dane.

Wspomaganie decyzji

Z punktu widzenia regionalnego systemu zarządzania kryzysowego szczególne znaczenie ma funkcjonalność środowiska sieciocentrycznego oraz funkcjonowanie systemów teleinformatycznych wspomagających monitoring i prognozowanie zagrożeń oraz wspomagających procesy decyzyjno-informacyjne. Systemy wspomagające decyzje (ang. Decision Suport System – DSS) są nowoczesnymi narzędziami informatycznymi, które dostarczają rzetelną informację, skorelowaną z bieżącą sytuacją i wspomagającą proces podejmowania decyzji. Mają one charakter interaktywny, a wiedza udostępniana oparta jest o analizę statystyczną lub funkcjonalną czynników pochodzących z monitoringu. Często posiadają rozbudowane procedury analityczne, które mogą być realizowane przez współpracujące ze sobą modele numeryczne i systemy eksperckie. Systemy DSS umożliwiają monitorowanie wskaźników historycznych, wczesne wykrywanie potencjalnych zagrożeń, a także prognozowanie możliwych scenariuszy wydarzeń.

Model regionalnego inteligentnego systemu wspomagania decyzji o użyciu zasobów logistycznych ratownictwa
Rysunek 2 Model regionalnego inteligentnego systemu wspomagania decyzji o użyciu zasobów logistycznych ratownictwa.
Źródło: opracowanie własne.

Przykładem systemu DSS są Systemy Informacji Geograficznej (ang. Geographic Information System - GIS), które dedykowane są głównie do przetwarzania danych przestrzennych. GIS spełniają również kryteria obowiązujące w środowisku sieciocentrycznym – umożliwiają pozyskiwanie, przechowywanie, wyszukiwanie a także analizowanie, prezentowanie i publikowanie danych z różnych źródeł. Mogą to być np. dane z bezpośrednich pomiarów terenowych, skanowane i poddane digitalizacji istniejące papierowe materiały kartograficzne, pomiary teledetekcyjne, dane z GPS. tabele, wykresy, rysunki.

Pozyskiwanie, przechowywanie, wyszukiwanie analizowanie danych przestrzennych
Rysunek 3 Pozyskiwanie, przechowywanie, wyszukiwanie analizowanie danych przestrzennych.
Źródło: opracowanie własne na podstawie ESRI.

Jednym z założeń NCW jest integracja takich komponentów jak: oprogramowanie, sprzęt, procedury, dane oraz ludzie. Takie założenie leży również u podstaw funkcjonowania systemów GIS. Środowisko sieciocentryczne powinno umożliwiać klasyfikację danych i udostępniać je w zależności od potrzeb użytkownika czy posiadanych przez niego uprawnień. Funkcjonalność taką posiadają systemy GIS. Umożliwiają one grupowanie danych przestrzennych tego samego typu, reprezentujących tę samą klasę obiektów i umieszczanie ich w różnych warstwach tematycznych. Dowolnie wybrane warstwy można nakładać na siebie w celu tworzenia nowych map lub przeprowadzenia dowolnych analiz. Przykładem warstw tematycznych mogą być: dane wektorowe opisujące sieć dróg, sieć kanalizacyjną, gazową, warstwa mapy rastrowej w skali 1:50 000, strefa zalewowa wykonana na podstawie danych wysokościowych modelu terenu. Poszczególne warstwy mogą być opublikowane dla wszystkich użytkowników lub tylko dla wybranych, mających odpowiednie uprawnienia dostępu do danych lub zainteresowanych nimi. Realizacja takiej funkcjonalności może być wykonana np. przy użyciu ArcGIS Server firmy ESRI.
Jedną z ważniejszych możliwości, jakie oferuje wykorzystanie GIS jest wykonywanie analiz danych przestrzennych. Proces analizy zmierza do uzyskania na ich podstawie nowych informacji przestrzennych. Polega on na poszukiwaniu uporządkowania lub odchyleń od regularnego rozkładu zmiennych w przestrzeni, a także odnajdywaniu zależności pomiędzy zmiennymi w celu ustalenia związku przyczynowo-skutkowego. W pierwszym kroku analizy wykonywany jest wybór danych, w drugim natomiast wykorzystywane mogą być metody matematyczne, logika rozmyta, geometria fraktalna i geostatystyka. Przetwarzanie danych dotyczy zarówno atrybutów obiektów, jak również ich cech geometrycznych. Do wykonania analiz przestrzennych wykorzystuje się operacje nakładania warstw, buforowania, znajdowania najkrótszej i najszybszej drogi czy selekcji obiektów mapy na podstawie wartości atrybutów. Uzyskane wyniki wykonywanych analiz mają za zadanie odpowiedzieć na szereg pytań typu: jak, dlaczego, co to jest, co się może stać?

Wspomaganie zarządzania kryzysowego

Obowiązujące akty prawne nakładają obowiązek wykonania szeregu przedsięwzięć w zakresie zarządzania kryzysowego. W pierwszej fazie zarządzania kryzysowego - fazie zapobiegania GIS pomaga łączyć ze sobą różne dane, np.: położenie składów chemicznych, miejsca gromadzenia odpadów radioaktywnych, linie przesyłowe prądu, gazu, strefy zalewowe, miejsca narażone na pożary, dane demograficzne, zasoby naturalne. Połączenie takich danych i wykonanie szczegółowych analiz umożliwia tworzenie map oceny ryzyka, a na ich podstawie, wygenerowanie stref, rejonów i obiektów zagrożonych.
Działania planistyczne dotyczące sposobów reagowania na czas wystąpienia sytuacji kryzysowej oraz działania mające na celu powiększenie zasobów, sił i środków niezbędnych do efektywnego reagowania wykonywane są w fazie przygotowania. Kluczowym elementem jest opracowanie planów reagowania kryzysowego, które to plany opisują, kto co i kiedy będzie robił, za pomocą jakich sił i środków oraz na jakiej podstawie prawnej - przed, w czasie i natychmiast po zdarzeniu kryzysowym. Faza przygotowania to także zapewnienie i ewidencja zasobów sił i środków reagowania kryzysowego. Wykorzystanie GIS umożliwia określenie prawdopodobnych zagrożeń, wskazanie dróg i rejonów zamkniętych w przypadku zdarzenia kryzysowego, wskazanie dróg i rejonów ewakuacji, wyznaczenie kolejności ewakuacji oraz określenie ile, w jakim czasie można wydzielić sprzętu i środków do przeprowadzenia działań w przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej.

W fazie reagowania GIS umożliwia zrozumienie rozmiaru, złożoności oraz powagi sytuacji, rozpoznanie i przydzielenie dostępnych sił i środków, kierowanie sprzętu i zespołów ratunkowych we właściwe miejsca, organizowanie wsparcia medycznego, monitorowanie rozprzestrzeniania się zjawisk, wytyczanie dróg ewakuacji oraz wydzielanie wsparcia logistycznego.

W fazie odbudowy systemy GIS umożliwiają określenie wielkości zniszczeń w danym rejonie, liczby ewakuowanej ludności, miejsc jej rozlokowania, zarządzanie dostawami żywności, wody, lekarstw, identyfikację obiektów, ocenę ich zniszczeń oraz opracowywanie planów odbudowy.

Systemy GIS, jak wspomniano wcześniej, integrują różne dane z różnych źródeł. Posiadają własną bazę danych przestrzennych ale mogą również korzystać z zewnętrznych baz danych, które równolegle mogą być wykorzystywane w innych systemach informatycznych np. systemach ekspertowych, systemach symulacyjnych (JTLS, JCATS, ZŁOCIEŃ) czy dedykowanych systemach wspomagania decyzji (SWRK ALASKA, RAMZES, ARCUS 2005, C3M).

Struktura wewnętrzna systemu SWRK ALASKA
Rysunek 4 Struktura wewnętrzna systemu SWRK ALASKA.
Źródło: opracowanie własne.

System wspomagania reagowania kryzysowego ALASKA jest przeznaczony do wspomagania procedur planistyczno–decyzyjnych zarządzania kryzysowego od szczebla Sztabu Reagowania Kryzysowego MON, poprzez grupy reagowania kryzysowego Rodzajów Sił Zbrojnych (RSZ), po grupy operacyjne jednostek wojskowych. Możliwe jest również wykorzystanie tego systemu przez inne instytucje biorące udział w reagowaniu kryzysowym. System można wykorzystywać w sytuacjach, gdy Siły Zbrojne RP oraz siły układu pozamilitarnego biorą udział w zwalczaniu klęsk żywiołowych, nadzwyczajnych zagrożeń środowiska, likwidacji skutków urzeczywistnienia się zagrożeń, akcjach poszukiwania i ratowania życia. Może on być wykorzystywany również jako narzędzie pomocnicze do opracowywania i prowadzenia ćwiczeń związanych z reagowaniem kryzysowym. Składa się z podsystemów użytkowych: zarządzania sytuacją kryzysową, bazy danych, opracowywania i wymiany dokumentów.
Podsystem zarządzania sytuacją kryzysową, składa się z modułów: obsługi zdarzeń, edytora sytuacji kryzysowej – zobrazowania, przemieszczenia sił i dziennika działań bojowych. Służy do tworzenia, edycji i aktualizacji sytuacji kryzysowej oraz tworzenia elementów związanych z planowaniem działań na szczeblu operacyjno-taktycznym. Moduł obsługi zdarzeń umożliwia przetwarzanie informacji o zdarzeniach kryzysowych, przydzielanie sił i środków do obsługi zdarzeń. Współdziała z innymi modułami pozwalając na graficzne zobrazowanie sytuacji kryzysowej i odzwierciedlenie podejmowanych działań na mapie. Każde zdarzenie kryzysowe opisane jest poprzez nazwę, datę i czas wystąpienia a także miejsce wystąpienia (nazwa miejscowości i współrzędne geograficzne) oraz status (nowe, obsługiwane). Zawiera mechanizm wspomagania decyzji w postaci wyszukiwania jednostek posiadających określone atrybuty: nazwa i numer taktyczny jednostki, czas gotowości do działania, odległość jednostki od zdarzenia, posiadanie określonego sprzętu, możliwości w zakresie reagowania kryzysowego, jednostki ujęte w planie kryzysowym.

Integralną częścią SWRK ALASKA jest baza danych sił i środków możliwych do wykorzystania w przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej. Wypełnianie, aktualizację i edycję zawartości tej bazy danych umożliwia moduł edytora danych.

Zobrazowanie sytuacji operacyjno-taktycznej wojsk, sytuacji kryzysowej, rozmieszczenia sił i środków możliwych do użycia realizowane jest przez Pakiet Grafiki Operacyjnej (PGO). Przedstawiane jest ono przy pomocy znaków wojskowych, przygotowanych według normy APP6A, na numerycznych mapach podkładowych. PGO obsługuje dane geograficzne standardowo wykorzystywane w systemach GIS: mapy rastrowe (CADRG, ADRG, CIB, GeoTIFF, MrSid, JPEG, BMP), mapy wektorowe (VPF), dane wysokościowe (DTED).

Podsumowanie

Integralną częścią zarządzania kryzysowego jest faza zapobiegania i przygotowania, dlatego też ważne jest wykorzystanie systemów symulacyjnych do szkolenia zespołów reagowania kryzysowego. Dostępne technologie umożliwiają przeprowadzenie szkoleń w ramach ćwiczeń dowódczo-sztabowych wspomaganych komputerowo (ang. Computer Assisted (-Aided) Exercises - CAX). Celem ćwiczeń CAX jest stworzenie warunków najbardziej zbliżonych do rzeczywistości, wspieranie planowania ćwiczenia oraz nadzorowania ćwiczących w celu realizacji przez nich celów ćwiczenia w sposób najbardziej efektywny. Ćwiczenia takie realizowane są w Centrum Symulacji i Komputerowych Gier Wojennych Akademii Obrony Narodowej (CSiKGW AON) z wykorzystaniem systemu symulacyjnego działań połączonych (ang. Joint Theater Level Simulation - JTLS). JTLS jest interaktywnym systemem symulacyjnym, modelującym działania wojsk, Policji, Straży Miejskiej, Straży Granicznej, Straży Pożarnej i pogotowia ratunkowego. Baza danych systemu zawiera informacje o jednostkach, posiadanym przez nie sprzęcie. W systemie modelowana jest podległość organizacyjna i funkcjonalna symulowanych jednostek jak również modelowany jest łańcuch zaopatrywania. Możliwe jest również wprowadzenie do bazy danych systemu informacji o infrastrukturze krytycznej.
Przedstawiona w referacie funkcjonalność Systemów Informacji Geograficznej umożliwia postawienie tezy, iż mogą one być z powodzeniem wykorzystane jako system informatyczny tworzący środowisko sieciocentryczne w ramach regionalnego systemu zarządzania kryzysowego. GIS umożliwiają pracę w sieci, współdzielenie danych pomiędzy wieloma użytkownikami, klasyfikację danych i delegowanie uprawnień dostępu do nich – wszystkie wymienione właściwości są uznawane jako podstawowe atrybuty środowiska sieciocentrycznego. Wartością dodaną jest możliwość integracji danych z przestrzennej bazy danych oraz danych z innych systemami wspomagania decyzji, takich jak: SWRK ALASKA, system symulacyjny JTLS, czy systemów eksperckich. Umożliwia to integrację z systemami monitorowania i wczesnego ostrzegania przed zagrożeniami, zwiększając efektywność kierowania działaniami ratowniczymi i reagowaniem kryzysowym podległych służb. Wydarzenia z maja 2010 roku pokazują, iż ważne jest odpowiednie przygotowanie się do wystąpienia różnych sytuacji kryzysowych. Doświadczenia z powodzi w 1997 roku pozwoliły niektórym terenowym organom zarządzania kryzysowego wyciągnąć wnioski i przygotować się na możliwe ponowne wystąpienie zagrożenia powodzią. Dlatego też przygotowały odpowiednio infrastrukturę i przeszkoliły podległe służby ratownicze do działań ratowniczych i logistycznych. Doświadczenia takie są niestety bolesną i kosztowną nauką, którą jednak można zastąpić ćwiczeniami reagowania kryzysowego wspomaganego komputerowo z wykorzystaniem różnego rodzaju systemów symulacyjnych np. JTLS czy JCATS. Wykorzystanie w ćwiczeniach CAX systemów informatycznych funkcjonujących w regionalnym systemie zarządzania kryzysowego umożliwia sprawdzenie funkcjonujących procedur, integrację ludzi, zapoznanie i praktyczne szkolenie z wykorzystaniem tych systemów.

 

Autorzy:
prof. dr hab. inż. Piotr Sienkiewicz
dr Halina Świeboda
dr inż. Ryszard Wieleba
mgr inż. Krzysztof Żwirek

 

Literatura
1. Cayirci E., Marincic D., Computer Assisted Exercises and Training: A Reference Guide, John Wiley and Sons, 2009.
2. Cebrowski A. K., The implementation of Network-Centric Warfare, Waszyngton 2007.
3. Date C. J., An Introduction to Database Systems, Addison-Wesley, 1994.
4. Department of Defense Report to Congress, Network-Centric Warfare, Waszyngton 2001.
5. Dokumentacja systemu JTLS, DDS User Guide, dds_user_guide.pdf, w. 3.4.2.0, Monterey 2010.
6. Dokumentacja systemu JTLS, utive_overview342.pdf, w. 3.4.2.0, Monterey 2010.
7. Dokumentacja systemu JTLS, JTLS Standard Database Description, Monterey 2010.
8. Dyson P., Leksykon komputerowy. Warszawa 1994.
9. Grzyb J., Model wartościowania efektów ćwiczeń wspomaganych komputerowo (CAX), Rozprawa doktorska, AON, Warszawa 2007.
10. Instrukcja o przygotowaniu i prowadzeniu ćwiczeń z dowództwami, sztabami i wojskami w Siłach Zbrojnych RP DD/7.1.1, SG WP, Warszawa 2004.
11. Net-Centric Enterprise Solutions for Interoperability, Net-Centric Implementation Part 1: Overview v. 3.1.0, Waszyngton 2009.
12. Pidd M., Computer simulation in management science - fifth edition, John Wiley and Sons, 2004.
13. Rydzewski A., Ilustrowany słownik techniki komputerowej, WSiP, Warszawa 1995.
14. Shalloway A., Trott J.R., Wzorce projektowe. Projektowanie zorientowane obiektowo, Helion, Gliwice 2001.
15. Sienkiewicz P., Błażejczyk W., Grzyb J., Świeboda H., Planowanie eksperymentów symulacyjnych i analiza wariantów systemów logistycznych z wykorzystaniem symulacji komputerowej. AON Warszawa 2009.
16. Sienkiewicz P., Świeboda H., Modele bezpieczeństwa we współczesnych badaniach systemowych. ZN AON nr 3 (76) Warszawa 2009.
17. Sienkiewicz P., Świeboda H., Wieleba R., Żwirek K., Model regionalnego inteligentnego systemu wspomagania decyzji o użyciu zasobów logistycznych ratownictwa. Konferencja naukowa: Infrastruktura bezpieczeństwa publicznego wyzwania cywilizacyjne-ogólnokrajowe i lokalne, Płońsk 2010.
18. Ullman J. D., Principles of Database and Knowledge: Base Systems, Computer Science Press, 1988.
19. Winiarski T., Analiza systemowa zmian potencjałów bojowych stron w ćwiczeniach wspomaganych komputerowo, Rozprawa doktorska, AON, Warszawa 2008.
20. Żwirek K., Dokumentacja użytkowa systemu wspomagania reagowania kryzysowego „Alaska”, CIiŁ ON, Warszawa 2007.

Praca powstała w ramach Projektu Rozwojowego Nr O R00 0032 09: Instytucjonalizacja i optymalizacja hierarchicznego modelu matryc bezpieczeństwa publicznego oraz systemu zarządzania zasobami i działaniami ratowniczymi.
 


[1] Cebrowski A. K., The implementation of Network-Centric Warfare, Waszyngton 2007, s.7. [2] Tamże s. 8. [3] Department of Defense Report to Congress, Network-Centric Warfare, Waszyngton 2001, s. 44. [4] Net-Centric Enterprise Solutions for Interoperability, Net-Centric Implementation Part 1: Overview v. 3.1.0, Waszyngton 2009, s. 15.

Informację wytworzył:
Informację wprowadził/ostatnio modyfikował:
Robert Bielecki
Data wytworzenia informacji:
Data ostatniej zmiany:
2017-07-25
Data dodania i edycji:
2017-07-25 14:00:35 :
Robert Bielecki
2017-07-25 14:04:33 :
Robert Bielecki